Jest kolejną formą odzyskania długu, chociaż nie bezpośrednio od dłużnika. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią. Zasadą jest, że wszystkie wierzytelności można przenosić, za wyjątkiem tych których przelew:
-jest wyraźnie zabroniony w ustawie (np. roszczenia z czynów niedozwolonych, prawo odkupu, pierwokupu, dożywocia),
-jest sprzeczny z właściwością danego zobowiązania (np. wierzytelność wynikającą z umowy poręczenia),
-jest sprzeczny z zastrzeżeniem umownym (tj. wierzyciel i dłużnik już w umowie wyłączyli możliwość zbycia wierzytelności),
-odbywa się w inny sposób ? np. wierzytelności związane z papierami wartościowymi (np. weksel przenoszony przez indos).

W takim wypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której np. kupujący B jest nam winien pieniądze, z którymi zwleka z zapłatą. Wiemy jednak, że kupujący B sprzedał z kolei nasz towar kolejnej osobie ? nazwijmy ją odkupującym C. Odkupujący C płaci nam kwotę, z która zalega kupujący B ? innymi słowy dokonuje się przelew wierzytelności na odkupującego C ? on zaś może sobie ją potrącić ze swoim długiem od kupującego B.

Do przeniesienia wierzytelności w drodze cesji nie jest konieczna zgoda dłużnika (kupującego B). Należy go jednak powiadomić o dokonanym przelewie i osobie nabywcy wierzytelności po to, aby ten świadczył już bezpośrednio na jego rzecz.

Przy omawianym trybie egzekwowania należności istotne są przede wszystkim dwie grupy nabywców wierzytelności:
1)firmy profesjonalnie i zawodowo trudniące się skupowaniem wierzytelności,
2)osoby trzecie zainteresowane nabyciem wierzytelności z uwagi na swoje własne rozliczenia z naszym dłużnikiem.

Ad. 1) Firmy zawodowo trudniące się nabywaniem wierzytelności zazwyczaj skupują jedynie wierzytelności pewne, tj. potwierdzone prawomocnym wyrokiem, lub w inny pewny sposób potwierdzone przez dłużnika. Ponadto cena, jaką proponują w zasadzie zawsze jest niższa od realnej wartości wierzytelności i stanowi jej określony w umowie o przelew procent.

Ad. 2) Może się zdarzyć tak, że kontrahent naszego dłużnika ma względem niego dług, który, po nabyciu od nas wierzytelności, będzie mógł skutecznie potrącić i ich wzajemne wierzytelności wyrównają się do wysokości tej o niższej wartości. Wymaga to jednak znajomości kontrahentów naszego dłużnika. Raczej bowiem przedsiębiorca obcy obu stronom nie będzie zainteresowany nabyciem od nas wierzytelności tylko po to, aby nam ułatwić rozliczenia.

Najpowszechniej stosowaną formą egzekwowania należności jest jednak poprzedzona postępowaniem sądowym egzekucja komornicza. W wypadku postępowania pomiędzy przedsiębiorcami należy przejść wszystkie etapy, które doprowadzić mają do skutecznego odzyskania należności:
1)wystąpienie zobowiązania i opóźnienie w zapłacie dłużnika,
2)wezwanie do dobrowolnego spełnienia świadczenia (spłaty długu),
3)wystąpienie na drogę postępowania sądowego
a)postępowanie w I instancji,
b)postępowanie w II instancji,
4)po uprawomocnieniu się wyroku (nakazu zapłaty) uzyskanie klauzuli wykonalności (specjalnej pieczęci sądu),
5)wniosek do komornika o wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Przeważająca większość przedsiębiorców wybiera tę właśnie drogę, jako najbardziej pewną, chociaż nie zawsze skuteczną, ze względu na znaczny upływ czasu. W ogromnej bowiem liczbie wypadków upływ czasu, będący często wynikiem zaniedbania samego wierzyciela, jest przyczyną bezskuteczności egzekucji.

Podstawy prawne dotyczące powyższych przykładowych sposobów egzekwowania należności znajdują się:
-w ustawie z dnia z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43 poz. 296 z późn. zm.) (część druga, księga druga), a także
-w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16 poz. 93 z późn. zm.) (przelew wierzytelności - art. 509 ? 518).